Bu konuda bazı acı örnekleri özetle dikkatlerinize sunmak istiyoruz:

1. AB Komisyonunun 6 Ekim 2004 tarihli Türkiye ile ilgili ilerleme raporundaki milli bağımsızlığımızı açıkça tehdit eden hükümlerle ilgili olarak ana muhalefetin ve kamu oyunun ısrarlı talepleri üzerine TBMM özel gündemle toplanmış, ancak bu tehdit ve tehlikelerle ilgili olarak ortaya konulan acı gerçeklere rağmen, TBMM hiç bir karar alamamış, bunlara karşı bir tavır sergileyememiştir.

2. Avrupa Parlamentosu’nun 15 Aralık 2004’te almış olduğu “tavsiye kararında” yer alan ve bütünüyle bakıldığında AB adaylığımız bahanesiyle Sevr’i hortlatmayı açıkça öngören kararına karşı TBMM’den herhangi bir tepki yükselmemiştir.

3. Bu tavsiyelerin de “not edilmesini” (yani dikkate alınacağını) içeren AB Konseyi’nin 17 Aralık Zirvesi kararlarının Türkiye’ye ilişkin dayatmacı hükümlerine de TBMM’den bir tepki gelmemiş, bunların Meclis’te tartışılarak değerlendirilmesi ve sonuçlarının kamuoyuna açıklanması hala düşünülmemiştir.

4. 17 Aralık Zirvesi öncesinde pasif durumumuzu fırsat bilen Hollanda Parlamentosu sözde Ermeni soykırımı konusunda Türkiye’yi açıkça suçlayan bir karar almış, ancak TBMM bunu da cevapsız bırakmıştır.

5. Aynı tarihlerde, yine durumumuzdan yararlanan daha düne kadar NATO üyeliği için bizden destek dileyen Slovakya Parlamentosu’nda da gene sözde Ermeni soykırımı kararı alınmış, aynı şekilde Meclisimiz buna karşı da bir tavır koymaya gerek görmemiştir.

6. Kıbrıs Rum Meclisi, önceki yıl; ısrarlı sessizliğimiz karşısında, her zamanki cüretkarlığına bir yenisini ekleyerek ve tarihi ters yüz ederek 19 Mayıs’ı Anadolu’daki Rumların sözde soykırım günü ilan etme küstahlığında bulunmuştur. Yüce Meclisimiz bu alçaklığa da cevap verme ihtiyacını hissetmemiştir. Dahası, Kıbrıs sorunu ve KKTC’nin yaşatılması konusunda 2 yıl önce alınmış olan TBMM kararları adeta yok sayılmıştır.

7. AB yolunda Türkiye’yi desteklediğini(!) sıkça beyan eden ancak teröristbaşının yakalanmasıyla bir kez daha ortaya çıkan terörist devlet niteliğinin ilanına ramak kalmış olan Yunanistan’ın Cumhurbaşkanı Atina’da sözde Pontus soykırımı anıtı açmış; buna karşı da diğer kurumlarımız yanında Meclisimizden de bir tavır konulmamıştır.

8. Ve nihayet, kısa bir süre önce anayasalarında değişiklik yaparak Türkiye’nin AB üyeliği için referandum kararı alan, daha önceleri sözde Ermeni soykırım yasası çıkaran Fransız ulusal meclis başkanı Debre, sanki hiçbir şey olmamış gibi, yüksek siyaset (!) adına ve Türk Milletinin duyguları ve zedelenen onuru hiçe sayılarak en üst seviyede karşılanmış ve ağırlanmıştır.

Türk Milleti’nin onur ve haklarını korumak ve en azından gözetmek onu temsil edenlerin Anayasal görevi ve yükümlülüğüdür. Bu görev her türlü siyasi mülahazaların üzerinde tutulmalı, gerekli hassasiyet içerisinde olunmalı ve milli şuur daha fazla rencide edilmemelidir.

Saygılarımızla.