22 Kasım 2002

Öndeki George Walker Bush Jr.
Arkadaki, CFR (Council on Foreign Relations) ve Türkiye siyasetçileri
Mustafa YILDIRIM

CFR (Council on Foreign Relations / Dış İlişkiler Konseyi), I. Dünya savaşı sonrası, ABD, dünyanın yeniden paylaşımında yerini aldığı Paris Konferansının (Türkiye bu konferansta paylaşılmıştı) ardından dünya egemenliğini elde edebilmek üzere ABD dış politikasını siyasal ve ekonomik bir düzene oturtmak üzere 1921'de kuruldu.
Yaygın kanının tersine, CFR bir Amerikan icadı değil. Britanya İmparatorluğu'nun egemenliği sürdürmek için, 1910'larda "Yuvarlak Masa" toplantıları düzenleyen Güney Afrika Elmas Kraliçesi Cecile Rhodes tarafından geliştirilen çalışmaların sonunda kurulan Royal Institute of International Affairs (RIIA / Uluslararası İşler Kraliyet Enstitüsü)'in bir uzantısı olarak kurulmuştur. RIIA'nın mimarı Güney Afrika Boer savaşçılarından, Britanya'nın Güney Afrika Yüksek Komiseri Sir Alfred Milner'in sekreteri, Lionel Curtis'dir. 1919'da kurulan RIIA daha sonra CFR'nin kuruluşuna yardımcı olmuştur. Böylece ABD ve İngiltere'nin üst tabakalarının dünya egemenliği sürdürme çalışmaları bir eşgüdüme kavuşmuştur. Biraz özenli düşünenler, hemen ayırdedeceklerdir ki, onca dünya savaşına, bölgesel çatışma ortamında ABD ile İngiltere arasında herhangi bir sürtüşme ya da hafiften de olsa çıkar çatışma olmamıştır.

Clinton'un akademik yol göstericilerinden, Georgetown Üniversitesi Dış İlişkiler Okulu tarih profesörü Caroll Quigley'e göre yuvarlak masa gruplarının yaratıcısı Cecile Rhodes, İngiliz İmparatorluğu'nun korunması için oluşturulacak gizli toplulukların çalışmalarının sürdürülmesi için bir servet bırakmıştır. Guigley, 'Rhodes Bursu' nun akademik dünya bağlarının kurulması için oluşturulduğunu belirtiyor. İlginç bir rastlantıdır ki, William Clinton da Rhodes bursuna uygun görülmüştür. Clinton'un yanı sıra, Türkiye'ye sık getirilip, "demokrasi" ve "ahlak" dersi verdirtilen Elliot Levitas ve NED yöneticilerinden Richard Lugar da Rhodes burslularındandır.

RIIA, nasıl İngiltere üst tabakasının eseri ise, CFR üyeleri de Amerikan seçkinlerinden oluşuyor. Bu özel görünümlü kulüpte çok-uluslu şirketler denilen- aslında Amerikan denetimli dünya şirketleri- şirketlerin temsilcileri, ABD başkanları, büyükelçiler, dışişleri bakanları, borsa şirketlerinin temsilcileri, bankerle, çok-uluslu şirketlerin vakıf temsilcileri, "think tank" yöneticileri, lobici avukatlar, NATO'nun ve ABD'nin önde gelen deneyimli askerleri, medya patronları ile yöneticileri, üniversite yöneticileri, seçilmiş profesörler, seçilmiş kongre üyeleri ve senatörler, yüksek yargı üyeleri ve zenginler kulüplerinin temsilcileri bulunmaktadır.

CFR, ABD'ye uygun bir dünya düzeni kurulması, bu düzenin siyasal ve ekonomik yönetiminin elde bulundurulması için gereken kararları alınır. II. Dünya savaşına girme ve savaş sonrasının dünya düzeni planları CFR çalışma gruplarınca gerçekleştirilmiştir. Hatta savaşta ABD'nin Amerikan kamuoyuna ve dünyaya, egemenlik kurma amaçlarını gizleyerek, soyut-genel açıklamalar yapılması ve bu açıklamanın içeriği CFR komitelerince önerilmiş ve uygulanmıştır.

II. dünya savaşı sonrasının planlanmasında, eski usul toprak egemenliğine dayalı sömürgecilik yönteminin geçersizliğine karar verilerek, düzenin ABD'nin dünya imparatorluğunun kurulmasına ve yönetilmesine aracı olacak barışçıl kurumlaşma kararları ile birlikte Birleşmiş Milletler'in yasal ve düzensel tasarımları CFR tarafından hazırlanmıştır.
ABD'ye kaynaklar üstünde egemenlik sağlayacak, ham madde kaynağı ülkelere ABD'den mal ihracatını güvenceye kavuşturacak, ulus-devlet direncini kıracak, "tek dünya-tek" devlet düzeninin parasal yönetim kurumlarının oluşturulması önerileri CFR tarafından yapılmış ve 1942'de , dünyanın yeniden yapılandırılması planına uygun bir adla "Yeniden Yapılanma ve Kalkınma için Uluslararası Banka (Dünya Bankası)" ile dünya para piyasasının denetimini sağlamak üzere "Uluslararası Para Fonu (IMF)"nin yasal ve teknik çalışmaları da CFR tarafından yapılmıştır. Böylece ABD dış politikasında temel ilke olan "ulusal güvenlik" ve "ulusal çıkar" kapsamı, CFR tarafından belirlenir olmuştur. ABD'de federal devletin anti-demokratik yapısını eleştirenlerce, sık sık "kimin ulusal güvenliği ve kimin ulusal çıkarları?" sorularını yineleten bir kapsamdır bu!

CFR'nin 1939'dan 1945'e dek, yaklaşık 100 görevlisiyle "War and Peace Studies Project (Savaş ve barış Değerlendirmeleri)" adı altında sürdürülen II. Dünya savaşı sonrasını planlamasına ABD hükümet yetkilileri katılmışlardır. Planlamanın üst yönetim komitesinde Başkan Roosevelt'in büyükelçilerinden Norman H. Davis başkanlık, CFR'nin yayın organı "Foreign Affairs"in editörü Hamilton Fish Armstrong ikinci başkan, CFR Yürütme Direktörü Walter H. Mallory sekreter ve Alvin H. Hansen, Jacob Viner, Whitney H. Shepardson, CIA kurucusu ve direktörü Allen Welsh Dulles, Hanson W. Baldwin ve CFR Direktörü Isaiah Bowman üye olarak bulunmaktaydılar. Çalışmalara en büyük destek 300.000 dolar ödeyen Rockefeller Fdn. (Vakfı)'ndan gelmiştir.

Sonuç olarak ABD'nin iç ve dünya politikasında - II. Dünya savaşı öncesinde "büyük alan (Grand Area)" olarak tanımlanan Almanya dışındaki topraklarda, daha sonra tüm dünyada - yabancı ülkelerin kaderleri ABD'de çok uluslu şirketlerle bankerlerin kararlarına bağlı duruma gelmiştir. CFR, dış politika denilince salt açık-diplomatik olayları yönlendirmekle kalmamış, örtülü operasyonların ana hatlarının da çizildiği bir kulüp olmuştur. CIA direktörleri CFR'de raporlar sunmuş ve politikalar değerlendirilmiştir. CFR ile ABD federal devlet yönetimi iç içe geçmiştir. Federal devlet kadroları, dışişleri görevlilerinin atanmalarında CFR'nin etkisi kaçınılmazdır. En etkili konumlara CFR üyeleri gelmiş ya da en etkili görevlerdekiler CFR üyesi olmuşlardır.

CFR basına kapalı, konuşma metinleri açıklanmayan, sınırlı sayıda özel konuklarla gerçekleştirilen toplantılarını New York City'de "58 East 68. Street" adresinde "The Harold Pratt House" adlı binadaki merkezinde gerçekleştirmektedir. Bu özel toplantılardan birinde açıklamalarda bulunan CIA Direktörü Bissel'in raporu, ülkelerin yönetimlerini ajanlaştırılmış kadrolarla ele geçirme yöntemini açıklaması bakımından çok yankı uyandırmıştır.

1980'li yıllarda "project democracy" operasyonuna uygun olarak, yabancı ülkelerdeki politikacılar ve "sivil" kuruluş temsilcileriyle doğrudan ilişkiler geliştirilmiştir. Ülkelerin siyasetçileri ve hatta bakanları CFR komisyon toplantılarında "testimony (ifade)" lerde bulunur olmuşlardır. CFR bir bakıma Birleşmiş Milletler'in yerini alan kurum konumunu almıştır. ABD egemenliğini - dah asonraları "küreselleşme" denecektir - kabullenen, ya da gücün önünde eğilenler CFR ile ilişkiler kurmaya başlamışlardır.

ABD'ye gelen yabancı devlet başkanlarının, başbakanlarının , ordu yönetimlerinin uğrak yeri olmuştur CFR. Elbette bu uğrayışlar, konferans adı altında düzenlenen toplantılarda yasallaştırılmıştır. Burada önemli olan, yabancı devlet adamlarının sözde "düşünce kulübü" adı altında - yarım yamalak da olsa, ABD ve üçlü-egemenlik ülkelerinin borusu da ötse- uluslararasında yine de hukuksal bir anlaşma yaslanan Birleşmiş Milletler kurumu yerine, hiçbir hukuksal zemini bulunmayan CFR ve yan örgütlerinin meşrulaştırılmasıdır. Yaklaşık on yıldır, bu meşrulaştırma ya da boyun eğme öylesine bir durum almıştır ki, BM'nin adı duyulmaz olmuştur. Uluslararası anlaşmazlıkların çözümü Akev'de, CFR'de ve NED bürolarında aranır olmuştur. Bu duruma ABD'nin dünya egemenliğinin dolaylı olarak kabulü dense yeridir. Dolaylı da olsa kabul etmeyenlerin alınlarına "terörist" ya da "teröre destek veren" ya da "din hürriyeti düşmanı" ya da "İnsan hakları ihlalcisi" damgası vurulmaktadır.

CFR toplantılarından eksik olmayan Türkiye politikacıları:

Şimdiki AKP kurucusu ve MV Abdullah Gül, o zamanlar, Refah Partisi üyesi, RP-DYP koalisyon hükümetinin devlet bakanı olarak 26 Şubat 1997'de New York'da CFR'ye gitmiş ve "Yuvarlak Masa Toplantısı"na katılmıştır. Bilindiği üzere, yuvarlak masa toplantısı kamu-oyuna, hatta bir kuruluşun tüm üyelerine açık bir konferanstan farklıdır ve daha az sayıda katılımcıyla yapılır. T.C Devlet Bakanı Abdullah Gül, genel dünya politikalarıyla ilgili bir toplantıya da katılmamıştır. Toplantının konusu özel ve özgündür: "The Refah (Welfare) Party and Turkish Foreign Policy (Türk Dış Politikası)." Bu toplantıyı, eski "Influence Agent"lardan Matthew Nimitz, yönetmiştir.

6 Nisan 2001'de, yine New York'da "U.S. - Turkish Relations in the 21st Century" (21. Yüzyılda Birleşik Devletler- Türk İlişkileri) toplantısı yapılmıştır. Bu toplantıda TBMM'den Mehmet Ali İrtemçelik (ANAP MV, Eski İnsan Haklarından Sorumlu Devlet Bakanı), Abdullah Gül (SP MV, TBMM Dışişleri Komisyonu 'DK' üyesi), Kamran İnan (ANAP MV, TBMM DK Başkanı), Tahir Köse (DSP MV, SHP-DYP Hükümeti Eski Sanayi ve Ticaret Bakanı), Oktay Vural (MHP MV, TBMM DK üyesi), Ayfer Yılmaz (DYP MV, SHP-DYP Ekonomiden Sorumlu Devlet Bakanı, Eski Hazine Müşteşar Yrd.) konuşmacı olarak bulunmuşlardır.

Bu son toplantıda CFR'yi temsilen "CFR Peace and Conflict Studies (Barış ve Çatışma Değerlendirme)" üyesi, Rockfeller Foundaditon (Vakfı 1996-97) görevlilerinden Hint kökenli Amerikalı Bayan Radha Kumkar da yer almıştır.

Bu ciddi ve önemli toplantılarda, neyin nasıl konuşulduğunu, hangi CFR seçkinleriyle toplanıldığını bilmek güç. Çünkü, Türkiye'de herşeyin şeffaf olmasını isteyenler, sözkonusu olan ABD olunca kapanmaktadırlar. Ne ki, Abdullah Gül, Star TV'deki "Kırmızı Koltuk" programında CFR toplantısında Türkiye'deki "türban sorunu"nu anlatabilmek için, Kanada'dan türbanlı bir bayanı toplantıya getirdiklerini açıklamıştır.

CFR çalışmalarına güncel ve Türkiye'yi yakından ilgilendiren bir örnek: ABD'nin Afganistan'a silahlı müdahalesinden başlarken CFR'de yapılan toplantı sonucunda alınan karaların özeti bile etkinliğin boyutunu göstermektedir. Anımsanacaktır, ABD uzun yıllardır aleyhinde Din Hürriyeti ve İnsan hakları Raporları düzenleyerek iç muhalefetini örgütlediği Özbekistan'la birdenbire uzlaşmaya varmış ve Özbekistan'ı Afganistan muhalif güçlerine lojistik destek alanı olarak kullanmıştı. ABD, Afganistan'ı bombalamaya başlarken CFR de geleceği çizmektedir. CFR yuvarlak masa toplantısında alınan kararlara göre ABD'nin Asya politikasının geleceği biçimlendirilmektedir. Özetle;
a) ABD Özbekistan'a uzun dönemli olarak yardımda bulunmamalıdır. Hatta uyuşturucu madde mücadelesi gibi konularda bile yardımda dikkatli olmalıdır. Bu tür yardımlar, Özbekistan'daki rejime ve yolsuzluğa yardım etmek demektir.
b) ABD baskıcı rejimlere yardımı artırırsa, bu Asya'daki kararsızlığında yükselmesi demektir.
c) Orta Asya ülkeleriyle güvenlik ilişkileri kurulmuştur. Bu ilişkiler, iktisadi gelişmeler ve enerji alanlarıyla sınırlı bulunmaktadır.
CFR kısaca diyor ki, salt Özbekistan desteklenmeyecek, daha geniş ilişkiler kurulacak. Ne ki, CFR, ABD ile Orta Asya ülkeleri arasındaki güvenlik (askeri) ilişkilerin ters tepeceğinden endişelidir ve bu ülkelere başka devletler aracılığıyla girilmesini önermektedir. "Özellikle Türkiye, Hindistan, Avrupa Örgütleri ve hatta Rusya ve İran, Orta Asya'da güvenlik ve iktisadi ilişki kurulmasında" kullanılmalıdırlar.
Şimdi, anlatımı Amerikalıların yumuşak dilli buğusundan ayırıp söylemek gerekiyorsa, ABD, Asya ilişkilerine kendisi girerse olumsuzluklarla karşılaşabilir, bu nedenle maşa olarak öncelikle Türkiye'yi kullanmalıdır. Şimdi 1990 Bodrum toplantılarının ve Orta Asya ülkelerinde ABD'ye entegrasyonu savunanlarca kurulan eğitim zincirlerini ve NED'in Orta Asya "project" atölyelerini anımsamakta yarar var!
CFR'nin yuvarlak masa toplantılarında oluşturulan bir öneri, NED ve bağlı örgütlerin operasyonlarının ABD dış politikasıyla ve askeri işlerle ilişkisini de göstermektedir:
"B.Devletler, Özbekistan'daki insan haklarının geliştirilmesini iteklemeyi sürdürmeli ve - buraya dikkat- sivil toplumdaki uyumakta olan muhalefet güçlerini desteklemeyi sürdürmelidir. (..) B.D politikası (son operasyonda) küçük rolleri bulunan Tajikistan ve Kırgızistan'ın içinde bulduğu bölgede odaklanmalı..."
CFR'nin hemen hemen tüm üst düzey yöneticileri ya NED ya da NED'e bağlı örgütlerin yönetimlerinde yer almaktadırlar. Ve bu yöneticiler "project democracy" dönemi (1983) öncesinin dünyayı yönlendiren örgütlerde, dinsel vakıflarda görev almışlardır. CFR aslında, Rockfellerler başta olmak üzere ÇUŞ (Çok Uluslu Şirketler) ve finans odaklarının sahip ve üst yöneticileri ile vakıfları, kapalı-gizli oda üyelerini (thin tank), CIA'ye hizmet verenleri, yine CIA'ya eleman yetiştiren devlet üniversitelerinin elemanlarını, muhafazakar (demokrat ve cumhuriyetçi muhafazakar) siyasetçileri, devletin dışişlerinde ve dış misyonlarında görev yapanları, George Soros ve adamları gibi para piyasası oyuncularını buluşturmaktadır.
Bu durumda, "sivil" atölye raporlarını IRI'ye, NDI'ye ya da CIPE'ye, ACILC'e, Rockfeller Fdn.'a v.b "ngo"lara verdiğini sananlar, fena halde yanılmaktadırlar. Raporları, CFR'ye ulaştı mı, Çok Uluslu Şirketlere, kilise örgütlerine, istihbaratçılarına da verilmiş olmaktadır.
Bunda sakınca görmeyenlere denilebilecek bir şey yok, ne ki, en "sivil" ve en "şeffaf" olmakla övünüp halkın gözüne girmeye çalışan bu atölyecilerin de, "sivil"lerin de, CFR'den aynı biçimde "şeffaf" olmasını ve toplantı tutanaklarını açıklamasını isteme hakları vardır herhalde. >> ( "project democracy" ağında Türkiye, M. Yıldırım)

- Geri -