KARGALAR!..

- Nedir bu gürültü!

- Kargalar!..

- Ne olmuş kargalara?..

- Bostan bize kaldı diye bayram yapıyorlar…

- Sen kimsin de?..

- Bostan bana teslim!..

- Bostanın bekçisi misin?

- Bekçisi değil, korkuluğuyum!..

- Kargalar da bunun için bayram ediyorlar ya!..

- Anlamadım!

- Kargalar anladılar!..

- Neyi anladılar?..

- Korkuluk olduğunu!..

- Ama biz hep bostanın tam ortasında dururduk! Bizi gören kargalar bostana girmezlerdi!

- O günler geride kaldı. Artık varlığınıza kargalar aldırmıyor…

- Niçin? Biz hep böyle idik. Bizde bir değişiklik olmadı ki!..

- Siz değil, kargalar değişti!..

- Nasıl?

- Birileri, kargalara korkuluk olduğunuzu öğretmiş!..

- Bu ne demek oluyor?

- Kargalar artık korkmuyorlar!.. Bir şey yapamazlar demişler, sizler için!..

- Kimler?

- Sizi korkuluk yapanlar!..

- Ama biz bostan koruyucusuyuz; bizden korkmalı, bostandan uzak durmalılar.

- Kargalar “biz korkuluklardan bugüne kadar boşuna korkmuşuz, onlar bizim gibi canlı değilmiş” diyorlar, artık…

- Bu doğru mu?

- Hala fark edemediniz mi?..

- Neyi?

- Hareket edemeyişinizi!

- Korkuluk hareket eder mi?..

- Edemezse neyi nasıl koruyabilecek?..

- Adımız var ya!..

- Korkuluk denmekle koruyucu olma dönemleri çok gerilerde kaldı…

- Ama, bize hala korkutma işi veriliyor ya!..

- Kim veriyor?..

- Bostan sahibi!..

- Kargaların artık korkuluklara aldırmadığını, bostancı bilmiyor mu?..

- Nereden bilecek ki?

- Bostana gelip gitmiyor mu?..

- Bostancı değil başkası geliyor, üstümüze başımıza bakıp gidiyor…

- O da kim oluyor?

- Bostanın yarıcısı…

- Sahibi değil mi?

- Hayır değil…

- Bostanı o mu ekip dikiyor?

- Hayır!

- Kim eker peki?..

- Bostancı!

- Yarıcı ne yapar?

- Bostan toplar!..

- Bu nasıl olur?

- Bana burada böyle duracaksın dediler!.. Ben de denileni yapıyorum, başka bir işe karışmıyorum.

- Kargalar da onun için mi sana artık aldırmıyorlar…

- Ah bir bilebilsem, bir konuşabilsem!..

- Engel mi var?

- Onu da bilmiyorum!..

- Bostancıya sorsan!..

- Bostancı benimle konuşmaz!..

- Niçin?

- Çünkü aramızda yarıcı var!..

- Sende ona söyle…

- Yarıcı beni hiç dinlemez…

- Nereden biliyorsun?

- Geçende bir şey istedim, düşünürüz dedi, gitti…

- Ne istemiştin?

- Kış geliyor üstümde başımda hiçbir şey yok demiştim de…

- Doğru ya!.. üstündekiler parça parça. Başın da açık, şapkana ne oldu?..

- Kargalar!..

- Kargalar mı?

- Bostanı bıraktılar, benimle uğraşmaya başladılar…

- Neden?..

- Beni buradan kaldırıp başka bir yere dikmek zamanı geldi diyormuş, yarıcı…

- Nereye dikeceklermiş?

- Bostanın mevsimi geçmiş…

- “Tütün” kırma “üzüm” toplama zamanıymış! Beni oralara taşıyacaklarmış…

- Yahu! bu yarıcının, bostancı dışında başka bir ortağı daha bulunmasın…

-  O da, ne demek?..

- Koruyucusu, korkuluk olanlara kargaların neler yaptığı ortada da!..

- Bu defa kargalar “tütün”lüklere, “üzüm” lüklere dadanacaklar…

- Çare!..

- Bostancı da…

- Nasıl?

- Yarıcının ortaklığına son vermeli…

- Başka?..

- Bostana korkuluk değil, bir bekçi bulmalı…

- Ya ben?

- Sen mi?..

- Evet ben…

- Korkuluktan bekçi olmaz ki…