DOĞU AKDENİZDE FIRTINA KOPMAK,

03-02-2006

GEMİ DE KARAYA VURMAK ÜZERE

Doç. Dr. Oya Akgönenç

İnatla Yapılan Hatalar:

Sanki, birileri inatla ve belli hataları tekrarlayarak, tüm itiraz ve ikazlara kulaklarını tıkayarak, yapılmaması gereken her şeyi tek tek yapıyor.

Sonuçlar, kötüden de öte ama sanki, ülkede aynı lisan konuşulmuyor. Herkesin ne dediğini, Hükümet anlamıyor, dinlemiyor. İktidarın yaptığını da millet anlamıyor ve inanamıyor. Tehlike göz göre göre, geliyorum diyor. Kimse bir şey yapmıyor.

Doğu Akdeniz, Türkiye’nin ilgi alanı, stratejik önemi büyük olan bir bölge. İçinde pek çok ülke için önemli olan Kıbrıs bulunuyor. Kıbrıs’ta Türklerin kazanılmış, tarihsel, askeri, hukuki ve jeopolitik hakları var. Şimdi aniden bunların hepsi kaybedilme noktasına getirilmiş, adeta bu muhteşem uçak gemisi (Kıbrıs dışarıda öyle tarif edilir) de karaya oturmak üzere. Rumlar, geminin ganimetini yağmalamaya hazırlanıyorlar. Bütün bu gelişmelerde büyük hatalar var ama hatanın tümü ne yazık ki içerden ve dışarıdan Kıbrıs’ı yönetenler de. Bu iş adeta bir yanlışlar zinciri:

Herşeyden önce işin başından beri kullanılan taktik, metot ve Sloganlar yanlıştı. İnsanları etkilemek için seçilen sloganlar ticaret kafası ile uygulanmaya kondu, yoksa milli diplomasi kuralları ile değil. örnek vermek gerekirse:

“çözümsüzlük çözüm değildir”. Söylemi. Bu boş ve saçma bir slogandı. İçi bomboş olan bu slogan hiç bir şeyi çözmedi, olanı da daha kötüye götürdü. Çünkü esasta, çözüm için üretilmemişti. Sadece kulağa hoş gelsin, insanları kandırsın diye söylenmiş bir sözdü. Öyle de oldu. Türkiye’de çok tuttu. Sonuçta tam kimin kandırıldığı da elbet bir gün ortaya çıkacaktır.

“bir Evet ile Dünya’ya bağlan”, sloganı. KKTC’de çok tuttu. Aslında bu koskoca bir yalandı. İnsanların hayallerini, ümitlerini sömürmeye yönelik, modern satış tekniği ile hazırlanmış ama siyaset ve dürüst devlet idareciliğine hiç uymayan bir deyimdi. Referandum sırasında KKTC’de bol,bol kullanıldı ve sonucu etkiledi. Kıbrıs hala dünya’ya bağlanamadı, hala ambargo ve kısıtlamalar devam ediyor ve hala mali yardım gelmiyor. Yalan balonu patlamış durumda.

“Evet deyin, dünya’ya barışçı ve uyumlu olduğunuzu kanıtlayın” söylemi, ne kadar da gerçeklerden uzak bir yaklaşım ve deyimdi. Bu, KKTC halkına sürekli empoze edildi. Kısaca, gizli bir suçluluk hissi aşılandı onlara. Halbuki bu kasıtlı ve yanlış bir taktikti:

Sanki 1963’te “Kanlı Noel”i yapan Rumlar değildi de, Türklerdi.
Sanki 1974’te kurulu düzeni askeri ihtilalle yıkıp, kan döken Rumlar değildi de, Türklerdi. Sonuçta ne oldu? Türkler neyi ispat ettiklerini bile bilmeden, çoğunlukla kendilerini, KKTC olarak haritan silecek olaya “evet” dediler.

Referandumun sonunda, Kofi Annan yaptığı açıklamada bu olay aynen şöyle tarif edildi: “ Türk tarafı Referandumda Evet diyerek bağımsız bir devlet olmak iradesini gösterememiştir”. Evet, doğru okudunuz, Türklerin jest olsun diye yaptığı veya politikacıların dayatması ile yaptığı oylamaya işte böyle bir yorum getirdi. (B.M. Mayıs 2005 kayıtlarında konuşmanın tümü okunabilir.)

Kıbrıs Üzerinde Hatalar Zinciri:

Türkiye’de iktidarda bulunanlar, Davos 2003 toplantısında hiç bir mantıki, hukuki ve siyasi sebep yokken, Kıbrıs meselesinin çözümünü, Türkiye’nin AB müzakereleri ile aynı pakete koymayı teklif ettiler. Bu, yaptıkları büyük bir diplomatik hata idi.
2004 AB İlerleme Raporunda, Kıbrıs ta çözüm tamamen Türk tarafının omuzlarına yüklendi. Kıbrıs probleminin çözüm şartı rapora yerleştirildi. Bunların olduğu gibi kabul edilmesi, Türk tarafı için ikinci büyük hata idi.
2004 Aralık Brüksel Zirve toplantısında, Kıbrıs konusunda Türklerden büyük direnç ve itiraz bekleyen Avrupalılar, Türk yetkililerin pasif ve kabul edici tavırları karşısında hayrete düştüler. Bu şaşkınlıklarını, Avrupa medyasında ve uluslararası basın toplantılarında dile getirerek, “Türkler hiç tahmin etmediğimiz gibi bu konuda itiraz veya mücadele etmediler” demişlerdir. (referans için Başkan Berlusconi’nin Fransız gazetecilere yaptığı basın açıklamasına bakmak kafidir) Bu durum da, Türkler için büyük bir diplomatik gaf olmuştur.
Ankara Ek Protokolünün imzalanacağı sözü ( hem de kimselere danışmadan) ise yine 17 Aralık 2005’te Brüksel toplantısında verilmiş olup, öylece Bürüksel Zirve Bildirgesine de girmiştir. Bu da affedilmez bir siyasi yanlışlıktır.
Yine, 29 Temmuz 2005 te hiç kimseye duyurmadan, herkes tatilde ve meclis de kapalı iken, bu ek protokol, Brüksel’de TC büyük elçisi tarafından Dış işlerinin talimatı ile imzalanmıştır.
Ek protokol imzalanırken, içeride ki halkı rahatlatmak gayesi ile hiçbir hukuki yaptırımı olmayan ilave bir deklarasyon hazırlanıp, yayınlanmıştır.Türkiye içinden pek çok gurup ve kuruluş bu imzaya karşı çıkmıştır. Dış dünyadan, Kıbrıs problemini iyi tanıyan akademisyen ve Türkiye dostları da “sakın bunu imzalamayın, çünkü bu ilave deklarasyonun da hiçbir hukuki hükmü yoktur” demişlerdir ama dinleyen olmamıştır. Bu Türkiye’nin yaptığı son derece büyük bir diplomatik hata ve hukuki bir gaftır.

Sonuçta, dönem başkanı Tony Blair dahi Türklerin hazırlayıp, gönderdiği bu deklarasyonun hiçbir hukuki hükmünün olmadığını belirmiştir. Ona karşı da verecek bir cevap bulamamışlardır.

21 Eylül 2005’te, AB ülkeleri toptan bir karşı deklarasyon yazarak, Türkiye’ye cevap vermiş ve Ankara’nın yazmış olduğu deklarasyon’u kabul etmediklerini bildirmişlerdir. Bu da tam bir diplomatik hezimettir.
12 Aralık 2005 Katılım Ortaklığı Belgesinde, Ek Protokolün imzalanması işlemi adeta ana şartlardan biri olarak Türkiye’ye sunulmuştur. Bu dayatma hatalar zincirinin son halkasıdır ve Türkiye için hatadan da öte, büyük bir yenilgidir.

Varılan Sonuç:

Kendi düşüncesinden başkasını beğenmeyen ve kabul etmeyen bir anlayış ile hükümet edenler, Türkiye’yi bugün son derece kötü bir noktaya sürüklemiş bulunmaktadırlar.

İşin daha da vahim yönü, AB ilişkilerini idare eden komisyon ve onun başında olan kişilerin tecrübeleri de ortadadır.

Bazı konular, mesela Kıbrıs gibi, AB koşulları gibi, Güney Doğu Anadolu olayları ve Orada ki Komşularımızla olan durumlarımız gibi konular çok önemli Milli Konulardır. Bu Milli konularda geniş bir mutabakat yelpazesi, şarttır, çünkü sonuçlarına milletçe katlanılacaktır. Durum böyle iken ve Türkiye’de Kıbrıs konusunu bilen anlayan ve gerçekçi analiz yapan bunca uzman ve akademisyen varken neden hiçbirisine başvurulmamıştır?

Elli yılını bu işe adayan Sn. Denktaş’la neden bir konuşma bile yapılmamıştır.? Bırakın fikrini almayı, Sn. Denktaş tamamen dışlanmıştır. Hatta, Denktaş’ın 22 Aralık 2005 te Ankara’da TBMM konferans salonunda verdiği konferansa, davetli oldukları halde, ne bir bakan ve nede bir Dışişleri bakanlığı mensubu katılmıştır. Acaba bunun anlamı nedir? Topluma nasıl açıklayacaklardır? O toplantıda, Sn Denktaş, “Türkiye’den, KKTC Türkleri için Merhamet” rica etmiştir. Mevcut iktidar partisinden ise sadece 10 kişi toplantıya katılma cesaretini göstermiştir. Durumun hazin ve utanç verici garabetini görmemek imkansız. Böylesine azimli ve deneyimli bir lidere gösterilen bu denli saygısızlık ise kabul edilemez bir noktaya erişmiştir. Bunlar, hem diplomatik, hem görgü ve terbiye kurallarına aykırı, devlet adamlığına yakışmayan büyük hatalardır.

Böylesine önemli konularda, Türkiye Büyük Millet Meclisinin kendi içinde kurulmuş olan Dışişleri Komisyonu veya Avrupa Konseyi Komisyonu üyeleri bile işe karıştırılmamakta ve fikirleri sorulmamaktadır. Bu duruma ne hatası denebilir, acaba, Gaflet ve Delalet mi demek gerekir?

Bütün bu faktörlere bakarak denilebilir ki, gidişat çok kötü. Yakında, bazı yeni ve büyük tavizlerin verileceği belirtileri her verilen demeçten anlaşılıyor. Kısacası, tecrübesiz yöneticilerin elinde rotasını kaybetmiş gibi sürüklenen bu muhteşem “uçak gemisi” de göz göre göre karaya oturmak üzere.